Πόσοι από μας δεν έχουμε ονειρευτεί με ένα ραδιόφωνο και ένα ζευγάρι ακουστικά... Πόσοι από εμάς δεν έχουμε ξενυχτίσει στα εφηβικά μας χρόνια αγκαλιά με αυτό το μαγικό μέσο... Το ραδιόφωνο, όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και αν αλλάζουν οι εποχές, θα παραμένει πάντοτε το αγαπημένο μας μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Θες γιατί είναι πιο ανθρώπινο από τα υπόλοιπα; Θες γιατί είναι πιο άμεσο στην επικοινωνία μας; Πολλοί είναι οι λόγοι που θα μπορούσα να γράψω, και πάλι να μην τους έχω βρει όλους, ο κυριότερος λόγος πάντως που νομίζω εγώ (και εκεί είναι η διαφορά από την τηλεόραση) είναι το ότι δεν σου δίνει την εικόνα στο «πιάτο» αλλά σε αφήνει να φανταστείς ο ίδιος, πρόσωπα, τοπία, καταστάσεις. Εξάλλου αυτό δεν είναι που λείπει στην εποχή μας; Η φαντασία!Ξεκίνησα πάνω στην μετάβαση τον ραδιοπειρατών από τα μεσαία στα FM, γιατί στα FM η εκπομπή είχε καθαρό σήμα και μικρότερο κόστος, δηλαδή μια κεραία στα μεσαία έπρεπε να είναι πάνω από 500 μέτρα ενώ στα FM με ένα απλό δίπολο έκανες εκπομπή.
Αλλά και οι πομποί ήταν πιο φτηνοί για τα FM, είχαν βεβαία μικρότερη εμβέλεια αλλά στα μεσαία η ποιότητα ήταν άθλια. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που μεταφέρθηκαν όλοι στα FM. Πάντως ένας μέσος πομπός ισχύος 60 έως 100 Watt κάλυπτε μια εμβέλεια γύρω στα 30 χιλιόμετρα.Βασικά ήταν η αγάπη μου προς τις ηλεκτρονικές κατασκευές. Γενικά, όλοι οι ραδιοερασιτέχνες κάνανε συνεχώς πειράματα.Πάνω από όλα ήθελε πομπό με πολλά watt, δηλαδή όσο γίνεται μεγαλύτερη η ισχύς. Βασικό ρόλο έπαιζε και η κεραία. Όσο πιο ψηλή και πιο ακριβή τόσο το καλύτερο. Όσο πιο ποιοτικά υλικά είχε τόσο ανέβαινε και η απόδοσή της σε εμβέλεια. Φυσικά έπρεπε να διαθέτεις μικρόφωνα, μίκτη και τουλάχιστον έναν Player τότε παίζαμε με Πικάπ.Έπρεπε να βρούμε χρήματα για εξοπλισμό. Δεν είχαμε διαφημίσεις και ούτε θέλαμε. Υπήρχε ένας άγραφος νόμος μεταξύ τον ερασιτεχνών που έλεγε ότι όποιος βάλει διαφήμιση δεν είναι πια δικός μας. Είχαμε και το άγχος να καλύψουμε την κεραία, τα καλώδια, να μην φαίνονται γιατί τότε μας κυνηγούσαν με τα ραδιογωνιόμετρα.
Τα μηχανήματα μας ήταν με λάμπες, δεν ήταν ακόμα με τρανζίστορ, και κάναμε παρεμβολές στην τηλεόραση, ακόμα και στα τηλέφωνα. Κάνανε λοιπόν πολλές καταγγελίες οι γείτονες.Επισης αυτο που θα θυμαμαι ηταν η αναγνώριση. Τότε όποιον είχε σταθμό το θαύμαζαν όλοι, κυρίως οι κοπέλες. Αρκετοί με φωνάζουν ακόμα 518.Θυμάμαι και έναν άλλον ερασιτέχνη, τον φιλο μου τον Θωδορα τον 516, που με βοήθησε να στήσω τον πρώτο μου πομπό.Τον Β52 τον playboy επειτα εκπομπες με τον Σταυρο. Τα χρόνια πέρασαν και το αναλογικό ραδιόφωνο δίνει σιγά σιγά την θέση του στο ιντερνετικό, χιλιάδες σταθμοί, χιλιάδες νέοι παραγωγοί σαν άλλοι ραδιοπειρατές κάνουν την εμφάνισή τους στου διαδικτύου τα πελάγη.
Το ραδιόφωνο συνεχίζει την πορεία του και μας υπόσχεται πως θα είναι πάντα το μέσο για να ονειρευόμαστε και να επικοινωνούμε. Δεν μένει παρά να επιβιβαστούμε για άλλο ένα μαγικό ταξίδι.
